سرت بذار رو شونه هام خوابت بگیره

مي ميرم برات

نمي دونستي مي ميرم بي تو بدون چشات

رفتي از برم نمي دونستي كه دلم بسته به ساز صدات

 
آرزومه كه مي دونستي كه من ميميرم برات

مي ميرم برات

عاشقم هنوز نمي خوام كه بموني بسوزي به ساز دلم

 
گفتي من مي رم نمي تونستي بري به فرداها يار خوشگلم

برو راهي نيست تا فرداها گل خوشگلم

سفرت بخير اگه ميري از اينجا تك و تنها تا يك شهر دور

برو كه رفتن بدون ما ميرسه به يك دنيا نور

برو كه رفتن بدون ما مي رسه به يك دنيا نور

به يك دنيا نور

نمي خوام بياي نمي خوام ميون تاريكي من تو حروم بشي

نمي خوام ازت نمي خوام مثل يك شمع بسوزي برام تا تموم بشي

برو تا تويي كه مي خوام فقط آرزوم بشي

 تو با یک جرعه از دریای یادت

میان دفتر روحم نشستی

آن گاه که نیستی،

شاید کسی بگوید، آفتابی بود،

غروب کرد.

سنگینی بغضم چه می شود؟

به دست که خواهم سپرد،

رازهای نگفتنی ام را !؟

من تو را میخواهم تو را

چشم انتظار من باش

تنها تو یار من باش

ای آخرین امیدم

ای نازنین ترین یار

چشم انتظار من باش

من زنده ام به یادت

ای مهربون عاشق

تنها به شوق دیدار

عاشق تر از همیشه ماندی در انتظارم

چون سایه لحظه لحظه تو بودی در کنارم

نامی دگر به جز تو با قلبم آشنا نیست یه لحظه خاطراتت از

خاطرم جدا نیست

در خاطرت نگه دار عهدی که با تو بستم

من که غرور خود را در پای تو شکستم

بی تو همیشه با تو من با تو هستم

بی تو چه بی قراره این قلب عاشق من

 
ای همنفس چه زیباست با تو نفس کشیدن

عاشق تر از همیشه به تو رسیدن

تنها تو مال من باش

ای آخرین امیدم

                 ای نازنین ترین یار   

نمی دانم چه می خواهم خدايا ، به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جويد نگاه خسته من ، چرا افسرده است اين قلب پرسوز

ز جمع آشنايان می گريزم ، به كنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تيرگيها ، به بيمار دل خود می دهم گوش

گريزانم از اين مردم كه با من، به ظاهر همدم و يكرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت ، به دامانم دو صد پيرايه بستند

از اين مردم كه تا شعرم شنيدند ، برويم چون گلی خوشبو شكفتند

ولی آن دم كه در خلوت نشستند ، مرا ديوانه ای بدنام گفتند

دل من ای دل ديوانه من ، كه می سوزی از اين بيگانگی ها

مكن ديگر ز دست غير فرياد ، خدا را بس كن اين ديوانگی ها

                  نه اينقدر كه تو انكارش مي كني و من،بيشتر پايبندش مي شوم!

بيا كه بگويم اين عشق فقط يك حادثه بود،

                          يك حادثه ي عجيبِ سرگردان،كه شايد،بي موقع حادث شد!

بيا كه بگويم گيج شده ام ميان اين همه بي دليلي،

                   براي يك حسٌ ِ لجوج ِ نوپا،

                                         كه مأيوسانه به دلم چنگ مي زند تا نلغزد!

بيا كه بگويم روزها و شب ها،بدون ِ تو،اگرچه سخت،

                                                            ولي مي گذرند!

بيا!

فقط يك بار بيا!

تا تمام وجودم پر بكشد از من،

           برَوَد روي بام خاطره ها بنشيند تا ببيني كه مي شد،

                                                           آرزوي محال نباشي!

سینه چاک و ساکت و غریب

بی تکلّف و رها

در خراب ِ دشتهای دور

ساده و صبور

یک سبد ستاره چیده ام برای تو

یک سبد ستاره

کوزه ای پُر آب

دسته ای گل از نگاه ِ آفتاب

یک رَدا برای شانه های مهربان تو!

در شبان ِ سرد

چارُقی برای گامهای پُر توان ِ تو

در هجوم درد...

من همان بلال ِ الکنم ،  در تلفظ ِ تو ناتوان